Теоријата дека од другарство потекнуваат најдборите врски и бракови не се слагам. Еве да погледме вака. Ако тоа е виситинско другарство, другарство меѓу  машко и девојка тогаш или тие се навистина другари или пак некој таму гадно лаже. Ако не лаже тогаш очајно ги чека своите пет минути, зошто по секоја логика блискоста и времето си го прават своето. А таа хемија, симпатија со текот на времето, односно со запознавање уште подобро на таа личност ќе прерасне во љубов. Ок, тоа ќе функционира добро, ако биле “другари” неколку месеци не повеќе од година. И тогаш ќе излезе на виделина дека и никогаш не биле другари, се било игра. Но, како би изгледала една врска ако човекот до вас го знаете како израснал, што правел со кого бил. Се што некогаш кажал за некој/некоја. Дали ќе може некој да заборави во какви ситуации го видел и што е способен да направи, односно да му направи на некого. Не верувам. И тогаш онаа наша човечка особина за вадење на нос на некои работи ќе излезе на површина и ќе и пука на љубовта директно во чело.

Реално гледано хемијата  и привлекувањето, научно ни докажаа дека се губат низ времето, она што останува е љубовта. А што кога се гради однос само на првите две и кога очекуваш дека засекогаш ќе остане така. Не останува така, промените и кризите доаѓаат а човекот го нема. Па ајде тука некој нека убаци некоја друга личност, не поради друго туку поради фактот да проструи нова енергија. Стави го другиот  на чекање, помини го своето, одмори ја главата, поштеди се од тешки моменти па потоа врати се. Ако кога се тоа ќе заврши прашањето е  вредеше ли?

Што значи готово ако времето ги бледее само сликите но не и енергијата? Дали е тоа хемија или преживеана љубов? Сепак мислам дека некој денес лошо ги помешал работите.

Љубовта е нешто како фирма.  Ако партнерот ви е само партнер тогаш кога и да е ќе го шитнете за подобра инвестиција, ако тој ви е другар тогаш никогаш нема да ги терате работите како што треба. Ако не го гледате како човек, ваш партнер и другар тогаш ќе пропадне уште пред да почнете со работа. Истото е со љубовта. Разликата е во тоа што материјалните инвестииции се далеку поедноставни од емоционалните, помалку чинат иако се бројат. За другиве сеуште нема на кредит. Да беше така би земала еден за доверба, еден за простување со заборавање и еден за вистина.

Ако нешто може да остане во ова вртоглаво променливо време е начинот на тоа како некого ќе го имате. Односот...хммм тешко дека ќе остане. Начинот е единственото нешто што може да остане после се. Не може никој да очекува дека некој ќе ви се смешка позитивно, ако вие сте го повредиле без разлика што некогаш тој човек кажал. Нема место за такви очекувања. Но може да очекувате  дека кога ќе ја затвора вратата зад себе ќе се поздрави, само тоа може да се очекува. Од таа врата па натаму вашите очекувања мора да пропаднат како и надежта дека ќе се однесуваат во склад со она што некогаш било.

И тука лежи суштината на тоа дали е љубовта мртва или живее некаде под некоја друга емоција. А тоа би можело да бидат различни работи и различни чувства кои се базирани на една голема вистина. А тоа е дека нешто во нас огрубело и не направило без осетни. И денес тоа сме сите на некој начин. Се оградуваме од се она што не тера да почувстуваме нешто длабоко, подлабоко од потребите и животинските нагони. Се тргаме и градиме ѕидини окулу нас како нешто не не допира и како ни е сеедно. Веруваме или сакаме да веруваме дека сме тоа или сакаме да живееме така.

Умираат луѓето не и љубовта, и не значи дека празнината треба да се пополни со поголема празнина. Големината на некој не е во неговата способност да се огради, баш напротив.

Нема ништо лошо во целата таа мерка на безбедност, нависитна нема. Но не и кога ние стануваме такви неспособни да сакаме и да застанеме до некого. Оние пак поразумните одат на принципот резерви или пак дај што даваш. И тука е пак онаа голема лага, не се дава ништо освен поглед на ѕидот. А искрено ги мразам педерските нечујни напуштања на теренот кои денес станаа мода.

Па да се надеваме како што модата се менува ќе се менуваме и ние, може некогаш ќе стане мода  да се  превзема одговорност за своите постапки.

Има еден парадокс поврзан со љубовта. Не знам дали е баш еден но, еве на него ми текна прво. Парадоксот е во тоа што кога ја немаме силно посакуваме да ја имаме, а кога ја имаме тогаш правиме се за да ја изгубиме. Ако не направиме да ја изгубиме тогаш сигурно ќе избегаме, од страв да ја имаме или пак од страв да се соочиме со нашите недостатоции, сеедно.

Парадоксот на нашето денешно живеење е многу поедноставно од тоа. Се состои во големата доза осаменост и големата потреба да бидеме со луѓе, со кои се осеќаме наполно сами. Можеш да се справиш со осаменоста наполно сам но, не можеш да ја поднесеш во друштво, во нечија  прегратка. На сето ова ако се додаде големата желба да сакаме и да бидеме сфатени тогаш ќе се дојде до некој бизарен заклучок дека денешниов човек има се освен срце. И не е далеку од вистината. Помалку или повеќе станавме сите духовни проститутки. Продаваме се што е наше за нешта кои никогаш не би го имале ниту пак сакаме вистински да го имаме. Правиме работи кои моментално задоволуваат некоја ниска страст, комплекс или фрустрација по цена на нешто што се вика јас.

Тука би ги ставила и сите оние парови, и ликови кои ќе се пронајдат во описот. Сите оние кои плукаа на тоа како некој е со некого, како навидум диското го продаде за филмот и чашата водка ја замени со вечера, за сите оние кои плукаа на она кое очајно го посакувале и сите оние кои станаа такви. И нема ништо лошо во тоа, никој никого не предал ни продал туку секој го направил својот избор и го прави она што сака. Лошо е кога ќе заборавиш да бидеш со луѓето на кои им требаш бидејќи на крајот никој не прашува зошто туку секој ги гледа последиците. Се до овој момент можеш и диското да го направиш дома, и вечерата да биде со коктели. Истите оние кои некогаш суделе на некого денес сфатиле дека чекаат да бидат водени од партнерот зошто без него немаат и што да прават. Оние кои одеднаш почнаа да ги сакаат сите оние фамилијарни средби и мирни излегувања во парови. Дали е тоа дека ние од секогаш сме го сакале или го сакаме зошто некој ни го наметнал? Одеднаш ги засакуваме сите работи кои тој/таа ги сака, нешто како просветлување во 3минути-за Бога милога што би рекла една другарка. Едно е да е нешто природно твое,  а друго е нешто вештачки да го направиш свој терен. Ако е така лесно тоа имплементирање на нова симпатија во себе тогаш оние кои се постојано со различни луѓе би требало да бидат општа калакурница.

Би ги вброила тука и оние среќно исфоткани фаци кои секогаш завршуваат во трет кревет, оние кои по секоја цена се со некого гордо удирајќи се во гради како умеат многу да сакаат. Оние кои заборавиле каде тргнале пред да ја сретнат личноста на која и ја поклониле смислата за живеење и оние кои не можеле да го почитуваат тоа. Не би имал шмек целиот овој ред реченици ако не се спомнат оние кои не прекинато си ја одземаат енеријата и ги празнат своите денови. Без нив не би можело да се покаже колку (тие) љубовта е слепа.

Единствено нешто што денес ти се сервира е игра играна повеќе пати, крајно досадна и провидна. Победник е оној кој ќе успее што повеќе да се направи на будала и оној кој ќе успее ништо да не осети. 1-0 за лагата. Ако секој од нас игра, двајца однични играчи би се разминале само зошто не знаат како би се почувствувале со правата љубов. Затоа има смислени постапки и пресметки како да се дојде на полесен начин и како што поскоро да се напушти теренот зошто времето го прави своето.

Целата машинерија која денес се нарекува начин на живот не влече во својата закрила правејќи од нас прарализирирани клонови. И каде е тука таа љубов или како и да ја викаат.

Некој кажал дека љубовта не умира. Ако е тоа така тогаш сакам да прашам што е со сите оние бивши љубови, пропаднати бракови, прекинати другарства, презир кон себе. Што е тоа што умрело пред да умре љубовта или пак што е она што ја убива во етапи?

Како е можно денес секој втор се жали на својот не дефиниран статус и никој да не е доволно добар за неговиот вкус. Сосема невозможно. Не поради тие личности туку поради нас самите што некаде по патот сме огрубиле и сме научиле да градиме ѕидини. Повредите и разочарувањата, или искуството  не научиле да ставиме кочници уште пред да тргнеме. Некаде по пат годините не научиле дека ударите не болат кога се игнорираат и најлесниот начин да се забораваат луѓето кои сме ги изгубиле е тоа да ги најдеме во други или да ги измислиме во нив.

Кога прашав еден другар како е можно да биде со толку девојки и како на таа желба да има една девојка, да ја сака не може да најде, ми одговори нешто што повеќето серво-фраери не можат да признаат.

-Не знам дали можам да бидам со една девојка зошто ми е страв од тоа колку можам да ја сакам, страв ми  е од тоа да осетам дека ме боли...пак.

Подобро вака. А како е тоа вака го прашувам. Одговорот останува меѓу нас но не и тоа дека сеуште се сеќава на љубовта која некогаш ја имал, енергијата која ја почувствувал со некоја девојка. Не го заборава никој она што некогаш го направило човек а тоа е да почувствува нешто доволно големо во себе што ќе го промени во подобра личност, затоа и понатаму го бараме истото. Љубовта не повредила никого, нашите очекувања од другите луѓе не повредуваат. Мислиме дека ако некого сакаме треба да го модифицираме во онаква личност каква што ние сакаме да биде. Мислиме дека имаме право да улетаме во нечиј живот и да воведеме ред. Ништо од тоа не функционира ако тоа го наметнете а  не е желба на другиот да промени нешто во себе. Во овие релации се се сведува на компромис и прифаќање, можеш да се носиш со човекот и ситуацијата или не можеш. Се е толку едноставно што мора да искомплицираме.Зошто да биде просто ако може сложено.

Но не е секогаш така лесно. Патот е пеколен ако треба да заминеш од место каде што сакаш да останеш но повеќе не можеш да прифатиш. Повеќе не можеш да се бориш и едноставно само мора да заминеш. Секој што го изодел тој пат знае дека љубовта не е секогаш црно-бела и не е се сведено на тоа дали некого сакаме или не сакаме. Има нешто што е посилно од се и нешто кое повредува. Но, пак се  сведува на истото. На тоа дека не повредува другиот човек а не чувствата за него.

Можеш да заминеш повистински од некој од тоа да останеш со него во некакви приказни. Вистината не е во кажаните зборови и претпоставките. Вистината не е меѓу двајца, таа секогаш е некаде над нив.

Ако се земат во предвид сите наши барикади, единсвтвениот доказ дека нешто вреди е борбата да се срушат. Ако позади сите наши маски некој успее да ја види нашата права личност истиот тој направил да можеме да ја покажеме.Меѓу толку луѓе ако само на едно место се чувствувате наполно свои и слободни тогаш сигурно љубовта не е мртва.

Она што умира е нашата волја да останеме, желбата некого да разбереме и способноста да сакаме.