Blogroll
Елена Кочова. Powered by Blogger.
Архива
Followers
About Me
- Писарко
- Skopje, North Macedonia
Нештата во Македонија толку тешко се менуваат што
берзата стагнира со години, на телевизиите сеуште одат истите реклами со мал
прекин поради филм, фаци се сеуште ликовите како Џаро, и секако најголем настан
е што ако не ИЗБОРИТЕ. Толку е актуелно што 3 години пред нив упорно се алудира
дека ќе дојде денотот а кога ќе помине исто како и да не бил се до денот на
новите избори.
Наводно нешто се избира. По, дефиниција тоа би
значело дека нешто избирате за да промените, а тоа кај нас значи од две зла го
бирате подоброто. За да биде иронијата поголема баш се две. Ако подразмислам
подобро боите и не ни се јака страна. Ние се обоивме одамна и поради тоа не
може да го видиме виножитото.
Се купуваат дури и пејачи како да сте на Партиски
идол, само што сите едногласно пеат една иста песна и нема гласање од публиката
зошто очигледно сите се за вас. А знаете каков канаринец ќе платите така ќе ви
пее, само не е до музиката туку до имиџот. Тоа и не толку страшно ако се земе во
предвид дека кој пее зло не мисли. Кога ќе дојде време за избори е време за
промени и тоа нагли ко Јапонија. За два дена да не знаете што ве снашло. Се
будиш, гледаш ти ја раскопале улицата, се будиш и гледаш дека има фонтана, се
будиш и сфаќаш дека ја нема улицата и ни ф од фонтаната зошто очигледно некој
изгубил. Се разочаруваш за момент ама се надеваш на следните ако не добиеш нови барем да ги вратат истите. За
време на овие прекрасни денови сите се во трка за тоа кој што повеќе ќе
направи, па заземаат различни места од градот и крајниот резултат е тоа што е.
Збунета сум дали Гоце и Даме јавале под палми или Гемиџиите биле на одмор во
Палма Де Мајорка?!? Како и да е убаво е да се види дека некој има различен вкус
од мојот па сликата одлично ја разбира.
Има и позитивна страна во изборите. Се будат политичарите и почнуваат
на креативен начин да ги трошат своите мисли. На пример како да го осмислат
спотот за кампањата, чив валкан веш да го извадат на виделина, кого да
нападнат, како да нападнат, како да намамат гласови(дали милум дали силум, и
тоа е за размислување секако) со што да замачкаат очи, со кого да се врзат во
случај да изгубат. Тоа е напорно, многу е напорно, кутри луѓе. Не им се погоди и времето за одење по селава, за копање заедно
со селаните, за слушањето на плачењето на бабите за сите оние работи кои реално
постојат во Македонијава за кои они наводно работат сите овие години. Пушташ
телевизија и го гледаш некој господин облечен во кежуал варијанта шета меѓу
народот наводно сака да покаже колку е тој
природен, разбран, културен, дружељубив. И тука паѓаат ветувањата од типот ќе
видите што ќе направам за вас нема да ве заборавам...Се гасат камерите доаѓа
блиндирана кола и филмот завршува тука. А вие сте селанец од мало село па му
верувате на паметот на овој човек. Мора да
е месија што од сите села дошол токму кај вас, и ајде заокружувате нешто со надеж дека ќе се
промени. И дај боже да се промени. Барем дел од ваквите села имаат водовод и
струја, не е секаде во светот 21 век тоа
треба да се запамти.
Уште пострашен е фактот на јавната тајна за
рекетот по телефон. Ви се јавува пријатен глас на телефон и ви кажува дека вие
и вашата фамилја треба да гласате за тие и тие зошто ќе ви се случи тоа и тоа.
Ја спуштате слушалката собирате роднините и одите во изборна единица. Просто и
едноставно. Животот ви тече нормално и понатаму, сите се среќни и задоволни се
до мигот додека не сфатите какво магаре прави некој од вас. Да ви зависи
работното место од вашиот глас. И пред избори и по избори чистките се прават,
тие работи едноставно така одат. Само што во мала држава тоа се чувствува многу
повеќе од друго место.
Ако нешто ме плаши повеќе од панаѓуров е
затруеноста на партиските војници. Желбата за вреѓање, напаѓање, шкртање по
улици, ме чуди нивниот исперен мозок и недопирањето до нивниот слух освен
гласот на лидерот. Идеологијата на која ги начиле ја цитираат и проповедаат без
обид да погледнат лево и десно од неа. Може и затоа не ме чуди што најмногубројни
посетители на спектакуларните митинг настани
им се магарињата евентуално тракторите.
И тогаш обичниот народ се засити од сите овие
нешта, го затруја преку весниците со
различни натписи, го оптеретија преку телевизија, радио, билборди, реклами летачки
нелетачки, доставени дома и како уште не.
И тогаш изборот се сведе на НЕгласање или на
поништување на ливче.
Нека е со помин!
Добрата работа оваа година е што Велигден се
погоди викенд пред 1-ви мај, и уште подобро што се погодија еден после друг.
Тоа е таман време за да заборавиме дека сме на факултет, на работа, и да ги
споиме празниците со летниот одмор. А како и да не заборавиме кога имаме
празници за сите суптилни нешта, како празник на кокичето, празник на дрвото,
дури понекогаш празник е и понеделник, како ден со кој почнува неделата.
Ако ги оставиме на страна верувањата и мислењата
за религијата има нешто што се случува последниве години и мене не ми е јасно.
Не знам дали е нешто или нешта, ама е очигледно и кулминира.
Велигден се претвори во панаѓур, исто како што
стана сите масовни собирања. Добија облик на разуздана дива орда и не знам дали
планира да се промени. Индијанците го заменија местото на луѓето за кои нештата
имаат некакво значење и знаат зошто се некаде.
Конкретно за Велигден, единствената разлика со
панаѓур е што не се врти “Лесковачки роштиљ” пред Соборна. Уште тоа ни остана како разлика. Вечерта
пред големиот христинјански празник наликува на се само не на вечер каде што
наводните верниците го прославуваат воскреснувањето. Одамна мирисот на запален
темјан е заменет со мирис на пиво, вино и одамна почитувањето кон обредите кои
се изведуваат се заменети со диско перфоманси. Булеварот пред црквата наликува
на голем подиум со широк спектар на шанк можности. Совршена можност да се
разбие градската монотонија, само на погрешно место во погрешно време. Мене не
ми е ни јасно зошто имаат фетиш да маваат со јајца. Може ми е јасно ако се види можноста да се биде на малите
екрани, во живо во ударно време-breaking news.
Луѓето кои веруваат а пред се ја почитуваат
својата религија, се откажаа од одењето пред Соборниот храм од оправдани
причини и им го препуштија панаѓурот на луѓето кои чекаат повод за да урлаат.
Традицијата и обичајот кој се пренесува за начинот како се празнуваат овие денови е изгубен во неколку саати и ја руши големата слика. Помалите цркви кои не се
извикани го држат сеуште тој дух и ќе биде така се додека дивата орда не се
пренасочи во тој правец. Не сум верски фанатик,
поборник сум за рушење на ропството од сопствените мисли но, има нешто што
страшно ме иритира во нашето општество а тоа е исмејувањето на се и секого. Тоа
ми е примерот со постењето, со протнувањето под маса за кое и таму се оди преку
ред ако врска ти е попот. Пример за тоа ми се новогодишните пијанства за
Велигден и исмејувањето на луѓето кои се молат во црква. Ако некој не разбира што е постење и зошто се пости или што значи одење во црква, подобро да остане на страна од тоа да прави нешто само поради тоа што сите го прават. Многу е едноставно веруваш или не веруваш, сакаш или не сакаш.
Никој на никого не може да му наметне да верува
или да не верува во нешто. На крајот, и црквата е политилизирана инстируција
која работела и работи на принцип на пари. Ако некој реши да се поклонува пред
крст, икона, џамија, буда и што не, тоа
е негова лична работа. Како ќе верува и што ке прави за да го покаже
своето верување и исто негова работа. Она што не разбирам е непочитувањето на
изборот и наметнување на некое општо конзерва сфаќање. Ние не сме апостоли да
шириме нова религија но сме нови кои шират лоша верба. Човекот мора да верува
во нешто, ако нема во што тогаш ќе го измисли. Духот го држи верувањето без
разлика што е тоа. Човек кој не верува во ништо едноставно внатре е промаја.
Среќни Велигденски празници им посакувам на сите
христијани!
шифра-Мимоза и Џокси
После успешното преживување на декемвриската
романтика редно беше да се свирка во пролет. После текстот со напад на
Сељаковац и теорија за п****патијата во нашето општество редно беше да напишам
нешто кое нема да биде erga omnes. Наводно нешто во помек
стил и во обид да останам озбилна.
Ова со свиркањето и пролетта излезе цела
симфонија. И мило ми е што е така, од проста причина што ниедна
рационална мисла не ме водела кон тоа и уште помило ми е што по не знам кој пат се докажа дека не
може да се контролираат случувањата во
нашиот живот...Проклет Марфи.
А сите патиме по истото. Да може да владееме со
ситуацијата, со луѓето, да го планираме текот на нештата во некои временски
рокови и настани. Но, понекогаш ако не скоро и секогаш, нешто се случува и се
тоа добива друга насока. И токму таа друга насока која ги дрма нашите добро
научени лекции за "како треба да биде" а никогаш како би сакалe да биде, е она што
прави да се чувствуваме живи. Ние може не
ги памтиме деновите но добро се сеќаваме на одредени моменти. Моменти кои не
купиле и луѓе кои направиле да не ги заборавиме. Нешто што го храни секој од
нас и дава енергија доволна и за цел живот понекогаш. Драгите настани ги чуваме спакувани во кутии и
ги држиме подалеку од главата, од страв дека може да ги изгубиме. А стравот е
најголемата човекова мана. Кога ќе размислам се се базира на него. Глумењето,
маските, лагите, опкружувањето со многу луѓе, лутањето од едно кон друго нешто
и на крајот празнината со која денес скоро сите легнуваат. Кариерата ни славата
не може да се гушнат навечер. Во ова вртоглаво време најтешко е да најдеш некој
кој ќе може да те види позади сите лица.
Да можеш да најдеш човек меѓу луѓе.
-I
see you што
би рекле на Аватар.
И кога ќе ве видат или уште подобро кога ќе се
видите, проклето посакувате да имате копче пауза и да остане така. Ама не
останува. Тие мора да се носат низ секојдневието да се менуваат, надградуваат,
или исчезнат. А кога ќе треба такво нешто да го сместите во нормалното
функционирање сфаќате дека луѓето не разбираат а вие уште помалку сакате да им
кажете. Се обидувате да најдете зборови ама останувате без нив при секој обид
да дадете дефиниција за нешто што не се ограничува. И кога сте нашле нешто што
сте барале, сте виделе нешто што сте сакале да видите тогаш по некое непишано
правило ве фаќа страв ама од сами себе. Страв ви е од причина што ни сами не се
знаете доволно за да може да ве запознае друг. Повеќе се плашите од своите
зборови од зборовите на другите, зошто не знаете дали ќе останете доследни на
нив. И кога веќе нештата се тука оставете ги да бидат. Без конторла и без
планирање. Кога веќе се случуваат сигурно имаат причина.
И што би рекла уште за крај. Би рекла дека
умешност е да го видиш човекот позади маската. Зошто реално никој не е толку
јак колку што изгледа. Денес кога сите се јаки јебо типови, happy single девојки со луди проводи во стилот на песната "Мешај
мала" и што ти знам таму, другарства кои траат до мигот додека не станеш од
масата, време е да се измерат нештата до каде водат. Односно кој што бара и по
која цена. Која е цената која ја става на своето време и што е она што го
исполнува внатре. За надвор ги има многу...
На овој град му фали креативност и му фали
откривање, ама не на газиња тоа се изнагледавме. Страшно е досадно во диско да
ти поминува некој напред назад во стил како да очекува дека ќе го прашаш каде
оди, а во женска верзија е уште полоша
ситуацијата, те гази со штикла и како
капак на се да глуми
ладна или евентуално да те фати промаја од трепкање. Може не е Скопје Холивуд ама за оскари сме супер.
П.С- Текстов не е за глумците(барем не до следна
прилика)
Мојот оскар го доделувам за други нешта.... (watch the bigger picture)
Типичен скопски сељак е многу напнат на прашањево. Синдромот на патење
на велемајсторите од скопскиот асфалт е содржан во зборот провинција. Слично на
сифилис, болест која слатко се добива и трагично завршува, типичниот скопски
сељак ја шири пропагандата за неговата плава крв. Опкружен со голи девојки и
дијалекти како обидинетото кралство на Бенетон, спремен е да доплати за скопски
акцент. И кога веќе е очигледно дека некој плаќа,
чисто колку да прашам, каде им е фраеризмот на овие момчиња кои наводно ги
избегнуваат локалните забави? Го нема. Изумре заедно со ерата на Ник Слотер и
неуспешниот абортус на кошулите на Гоце Арнаудов. Тоа е исто како изумирањето
на дамите од минатиот век и реинкарнација во дами на тротоарот или дами
кешоловци или дами после забава сеедно. Најстарата и најлесната професија е токму тоа. Најлесно е да ја прошеташ
својата задна ложа гола или полугола за некоја цена, а цената да ја облечеш
тешко дека ќе ја исплатиш. А искрено, добри увозни парчиња се изгубија под
сјајот на диско топките во прегратките на наводните функционери. Но, што е тука
е. Дипломата на мама на темава и ја обезбедила школата вредна милион долари.
Последниве години имаме држава и главен
град...толку.Од толку што го форсираме Скопје ги збунивме и грците. Сиротите се
испобунија и мислат дека Македонија е
еднаква на Скопје. Во знак на поддршка на нашата тенденција да бидеме сите
Скопје, не нарекоа Скопјанос и едноставно нема лутиш.
Ние сме
толку заостанати што за во Охрид мислиме дека ни треба виза. Може не ни треба
виза ама лажица ќе заврши работа. Ние не може да ги прифатиме луѓето тука, а не
па во Европа. Да бе, јас да бидам под исто државјанство со некој провинцијалец од Минхен,
не дај боже Милано или евентуално Кан. Ама некако не звучи исто. Епа не звучи,
зошто и Скопје не е метроплола а и Вардар не е море.
Многу е битно кога ќе ви го прават муабетот во
чаршија да кажат-во Скопје седи. А Селјаковац е она место блиску Скопје кое има
предиспозиции да биде дел од градот. Со овој тренд за некоја година Скопје ќе
биде до Велес. Тоа е тој сељак во секој од нас. Напатени за што ќе кажат
луѓето.
И шират муабети дека биле ограничени. Па да де, не
се широкоградни како Скопјаниве за кои
провинција е се што не е Центар.
И се е тоа
нормално. Помали места, па ви го знаат фамилијарното стебло 6 колена назад со
посебна биографија за секој од нив, плус со примеси на корзо муабет. Ако не ја
знаете приказната за вашите слободно прашајте. Ќе ви кажат и што било и што не
било со акцент на не било. А како да не е така, кога комшијата е повеќе кај
тебе во двор од неговиот. Ако не ти седи дома, тогаш сигурно те гледа низ
прозор.
-All eyes on
you комши!
Затоа во Скопје си изградивме згради, па процесот
на евиденција го тргнавме од улиците и културно го изведуваме пред врата. Ако
те интересира нешто, само постои пред бројот на врата која те интересира и тоа
е тоа. Чиста работа бон-тон манири.
Aко сме кај јазикот кој на
каков дијалект зборува, јас имам да кажам дека
општа неписменост владее кај нас. ОД СЕКАД, ПОШО ЈАС СУМ ОД СКОПЈЕ, ПЕЕР НЕ
МОЖАМ А ДА НЕ ВИКАМ ТИ ИБАМ И СЛИЧНО. На ништо не личи нашево зборување.Нема
смисла да не се зборува македонски. Недоразбирање е страшна работа која може
трагично да заврши. Така на пример.” улапаме вујковец”(што во превод значи ме касна комарец)може да предизвика
страшни заблуди. Тоа е исто со српскиот феномен во Македонија. Тука се по 20
години и за некое чудо сеуште не зборуваат македонски,си го тераат своето. Упорни
причаат ли причаат мислат универзален им е јазикот. А може нас да не трујат со нивната Гранд музика. Уште пострашни се македонските
несудени срби кои наводно се од Србија со нагласок на Белград.
Дома кој на каков јазик ќе зборува тоа е негово,исто како ќе зборува кога ќе излезе. Ама на јавни места
во смисла на факултет е не можам да барам превод. На ништо не личи професори да зборуваат на дијалект. Официјален јазик е македонскиот литературен и тука нема
пошо,зошо, пеер, куде, ебаго,
кабадаја,френки,матуфа,љуткава и слично.
Смислата на зборот провинција и митот што кружи со него го создадоа истите сељаци
како и овие што го употребуваат. Ги праќаат на 9 месечен одмор во Скопје и
нормално е да се однесуваат како индијанци. Знаете како иде пакетот. Стан,
кола, приватен факултет, афтери мафтери чуда и врагови. Па, кога ќе се обединат
со истомислениците од тука...ооо па каква е таа драма. Избрусени светат како
дијаманти во бижутерија. Оној непребол стил на наводна бизнис деловност, празен
поглед и благотелешка насмевка. Да ве завее патот до местата кои се погодни
после 4 до времето таман за тазе бурек има да видите луѓе на кои не сте се
надевале. Е тогаш нема да слушнете што правиш, уште помалку па кај си, зошто
очигледно дека ќе се срамат да се поздрават.Тоа се истите луѓе што последен пат
сте ги виделе во читална и ви проповедале за економската криза, глобалното
затоплување и нуклеарна физика. По некоја случајност истите тие принципиелни
типови во тие вечери држат за рака се што некогаш наводно пред вас плукнале. Во
уличната психологија овој комплекс е познат под терминот п****патија. Правилото
е едноставно- сељакот е секогаш погласен од човекот и проклет да е.
Не измисливме ние топла вода за миграцијата и
зошто се случува. Секој сака да напредува и сака да успее во животот. Разликата
помеѓу човекот и сељакот е тоа што сељакот има вишок на форма и недостаток на
содржина. Содржината не е еднаква на местото од каде потекнуваш колку што е
битно како си скован. Може да има статус на принц а да е тежок сељак и
ограничена глуперда. Манирите се учат но не се учи големината на човекот. Тоа е
нешто кое го имаш или едноставно го немаш.
Во ова вртоглаво време најтешко е да најдеш
граѓанин во град и селанец во село.
Текстов
би го започнала со две реченици.
“Прости им,твојата
големина не е во нивната ситна душа” и “Твојата слобода е во твоето простување”.
Луѓето обично прашуваат зошто на некого да му
простат? А јас имам да прашам како да се прости?
Одговорот на тоа зошто некому да му простиме, е многу поедноставен од тоа како да
го направиме истото.
Простуваме од причина зошто сакаме да ги оставиме
тие луѓе зад нас, од причина што си простуваме на себе за она што сме го
направиле, зошто во тој момент тогаш тоа било единственото што сме го знаеле и
умелее.
Простуваме зошто сакаме да вратиме некого во нашиот живот, простуваме
зошто сакаме да се ослободиме од гневот, бесот и желбата за одмазда кои одат
заедно. Простуваме но не и забораваме. А и не треба да забораваме. Не треба да
заборавите некогаш некој што бил способен да направи, тие работи се невозможни
да се заборават.
Ако се горчливи да ги голтнете тогаш тоа е доволно
за да плукнете на се што оди со нив. Заборавањето значи бришење на ликовите и
настаните како никогаш и да не се случиле. Тоа во превод би значело да ги
избришете своето постоење. Треба да се сака своето искуство исто како што ја сакаме својата иднина. Поедноставно е да го прифатиш она што ти се случило
и да продолжиш напред. Јас имам да прашам како?!
Како да им простиме на оние кои не повредиле,
разочарале, или како тие да ни простат на нас. Одмаздата го полни егото но не и
празнината ниту пак менува нешто во она што се случило. Помага само во оној
момент кога враќате на луѓе кои тоа го заслужиле. Чисто колку да ги потсетите
дека вие не сте тука поради нив, ниту пак дека тие се најдобри, посебни, и дека
вие и без нив живеете. Едноставно да им го разбиете од глава она што наокулу го
прават. Тоа нема да смени ништо во однос на она што ви направиле но, ќе направи истата таа личност да се
размисли за следниот пат.
И да не вратиме, животот ги враќа работите и ги
реди совршено, само малку посурово за оние кои некаде си го заборавиле осетот.
Она што го правиме е она што ни се враќа, она што го даваме е она што ни го
даваат. Ако некој нема трпение да чека да го види овој момент тогаш слободно
нека го направи она што мисли дека ќе му помогне да се ослободи од негативната
енергија...Но, најдобрата одмазда е правилно да живеете.
“Нема побезначајни работи
од преболените”-Даниел Краљевски.
Кога со истите тие луѓе по неколку години ќе се
сретнете, вашиот “пребол” ќе биде нивната казна, а тогаш ставете насмевка и продолжете
по улицата. До моментот додека не го пуштите она што ве повредило, тапкате во
место. А тоа е многу полошо од она што некој друг ви го направил. Ако тие луѓе
не се вредни да бидат со вас, простете им и ослободете се самите од последното
нешто што ве врзува за нив. Простуваме за да може повторно да веруваме во она што
ни го уништиле.
Сите грешиме. Помалку или повеќе ги повредуваме
луѓето окулу нас. Помалку или повеќе тие ни простуваат. Ни враќаат и ни се
одмаздуваат. Дел од нив заминуваат и веќе никогаш не се враќаат.
И тука лежи целата поента ако можам да ја наречам.
Да знаете каде е границата помеѓу она што може да ви го простат и она што
никогаш нема да ви биде простено? Кога грешите која е цената по која некогаш би
го вратиле истото. Понекогаш успеваме да ја видиме линијата но скоро секогаш ја
преминуваме. За секој од нас е различна но важно секој ја има.
И што би рекла после се за простувањето....Ништо.
Тука нема правила и нема формули. Секој знае што е
она што му треба и што е она што го прави среќен. До нив доаѓаме на различен
начин со различна перцепција. Единствено што треба да запамтиме е дека не
секогаш може да се коцкаме со она што го имаме.
“Коцкањето е сигурен начин
на добивање ништо од нешто”.
Subscribe to:
Posts (Atom)









